samedi 24 janvier 2009

Retour à Zhenjiang - Reveno al Zhenjiang































Rebonjour à tous et "bonne année", ou "xin nian hao", que vous suiviez le calendrier occidental ou chinois. Me voici revenu à Zhenjiang, après un voyage long, mais sans encombres.
La principale nouvelle à mon arrivée a été l'opération et l'hospitalisation du père de Xueqin, à qui on a du enlever un morceau de l'intestin. Le grand hôpital de 20 étages se dresse non loin de chez nous, et j'ai eu tout loisir pendant 10 jours d'observer les moeurs locales dans de telles occasions.

Le plus grand sujet d'étonnement est l'absence de service d'hébergement: pas d'aide soignants, le malade reçoit des soins médicaux, point. C'est donc la famille ou l'entourage, qui se charge d'apporter les repas, qui assiste le malade jour et nuit, pour se lever, faire sa toilette, laver son linge. Je demande à Xueqin ce qui arriverait si un malade hospitalisé n'avait pas de famille ni d'amis. Sa réponse est simple: ça n'est pas possible. Je sais ce qu'elle veut dire: les liens sociaux sont si étroits qu'il se trouve toujours une solution, collègue, voisin, famille lointaine prête à embaucher une assistante. N'en dites rien à Sarkozy...

L'hospitalisation a coûté 17000 yuans (2000 euros environ), dont la moitié environ à charge du patient, le reste payé par une assurance personnelle...et par des dons de la famille. La pension de mon beau-père s'élève à 2300 yuans (280€) , et celle de ma belle-mère à 3100 yuans (360€)

Je vous joins quelques photos: les cierges de Fourvière et ceux de Qi Xia, le Bouddha de Long Shan Si et la crèche baroque (mexicaine) de Fourvière, la grande roue de la place Bellecour à Lyon ou celle de la place de Jaude à Clermont-Ferrand...Le lien entre tout ça ?

Resaluton al ĉiuj kaj bonan jaron, aŭ xin nian hao, ĉu vi sekvas la okcidentan kalendaron ĉu la ĉinan. Jen mi revenis al Zhenjiang post longa sed senproblema
vojaĝo.
La ĉefa novaĵo post mia reiro estis la operacio kaj enhospitaliĝo de mia bopatro, al kiu oni detranĉis parteton de intesto. La granda dudeketaĝa hospitalo stariĝas nelonge de nia hejmo, kaj mi havis dektagan okazon observi lokajn morojn en tiaj cirkonstancoj.
Mia plej granda temo de surprizo kuŝas en la fakto, ke ekzistas neniu gastigadservo. La patiento ricevas kuracojn, punkto. Do la familio au ĉirkaŭuloj
sin ŝarĝas kunporti manĝaĵojn, helpas tagnokte la malsanulon por ellitiĝi, tualeti, lavi vestaĵojn. Mi demandis al Xueqin, kio okazus, se enhospitaliĝinta patiento ne havus familianojn kaj amikojn. Ŝia respondo simplas: ne eblas. Mi scias, kion ŝi signifas: la sociaj ligoj estas tiom densaj, ke ĉiam ekzistas solvo: kolego, najbaro, malproksima familiano...eĉ dungante serviston... Nenion diru al Sarkozy...
La enhospitaliĝo kostis 17000 juanojn (ĉikaŭe de 2000€), kies duono je lia ŝarĝo kaj la cetero de memvola asekuro...kaj de parencaj donacoj. La du pensioj de miaj gebopatroj atingas 600€ pomonate.
Mi aldonas kelkajn fotojn: la kandeloj de Fourvière kaj tiuj de Qi Xia, la Buddho de Long Ŝan Si, kaj la baroka meksikana Kripo de Fourvière, la granda radludo de la liona placo Bellecour kaj tiu de la placo de Jaude en Clermont-Ferrand... Ĉu ligo inter ĉio ĉi ?